Na Kopenhagen, Stockholm, Oslo, Londen en Parijs was donderdag ook Amsterdam aan de beurt in Michelle Obama’s inmiddels fameuze boektour van haar memoire ‘Becoming’.

Na Kopenhagen, Stockholm, Oslo, Londen en Parijs was donderdagavond dan ook Amsterdam aan de beurt in Michelle Obama’s boektour van ongekende proporties in het kader van haar memoire Becoming. In een haast uitverkochte Ziggo Dome betrad Michelle onder luid applaus het podium in een pak van Nederlandse ontwerper Ronald van der Kemp om in gesprek te gaan met Britse journalist en kennis Isha Sesay over de obstakels die ze heeft weten te overwinnen in het leven. Naast vaak grappige anekdotes over haar carrière, de tijd in het Witte Huis, huiselijke ruzies met man Barack en de opvoeding van haar twee dochters zijn het vooral de waar- en wijsheden over het leven die voor herkenning en bewondering zorgen. En die wil ik jullie niet onthouden. Komt ‘ie.

Over kwetsbaarheid:
‘Dit is wie ik ben. Ik ben een ontzettend open persoon. Ik kon als First Lady niet zo open zijn, het ging toen niet om mij. Maar als mij gevraagd wordt om mijn verhaal te vertellen dan ga ik absoluut open zijn, en waarachtig en op geen enkele manier inhouden.’

Over haar opvoeding:
‘Mijn vader respecteerde mij altijd. Ik was thuis nooit ‘het meisje’. Ik was gelijk aan mijn oudere broer in het huishouden. Ik had een vader die me liefhad en adoreerde maar me niet als een breekbaar poppetje behandelde.’

Over structureel racisme in het schoolsysteem:
‘Zwarte mensen worden zo vaak onderschat. Je merkt het als kind al dat je leraar je anders behandeld. Wij kregen geen huiswerkopdrachten, omdat ze niet van ons verwachtten dat we wilden leren. En kinderen voelen dat. Kinderen weten dat niet op waarde geschat worden, op basis van huidskleur. Ik wist: ik moet beter en sneller werken. Ik had de luxe niet om te spijbelen.’

Over de keerzijde van altijd maar streven naar meer:
‘Ik dacht dat mijn waarde zat in de universiteit die ik had gedaan of baan die ik had. Pas toen ik verliezen leed in mijn privésfeer [Michelle’s vader overleed aan complicaties door de ziekte MS in 1991, red.] zag ik in dat mijn waarde niet zat in de dingen op mijn checklist – een auto, een baan, een corner office. Ik dacht dat ik mijn leven kon plannen en dat die planning onveranderd zou blijven. Maar door dat verlies zag ik in dat er randomness zit in je leven waarom jij bent waar je bent.’

Over reizen:
‘Ik raad het jonge mensen van alle achtergronden aan om te reizen. Het verbreedt je horizon, je perspectief. De wereld is groot en gecompliceerd en immens en mooi. Ik denk dat ieder kind, met welke achtergrond dan ook, de kans zou moeten krijgen om te kunnen reizen naar een ander land en daar beter van te worden.’

Over het huwelijk en het perfecte plaatje:
‘Relaties zijn moeilijk. En het wordt nóg moeilijker als daar kinderen bij komen. Daarom zijn ze zo schattig want anders zou je ze achterlaten bij het postkantoor. Niemand vertelt hoe moeilijk het is want je ziet het perfecte plaatje van een gezin met een kinderwagen in het park. Maar je ziet niet dat ze chronisch slaaptekort hebben, en boos op elkaar zijn.’

Over haar openheid over het moeite hebben met kinderen krijgen:
‘Jonge vrouwen moeten informatie hebben, er zijn zo veel manieren om van een wezentje te houden in dit leven. Adoptie, IVF of simpelweg van je nichtje houden. Niet alleen door het baren van een kind. Ik wilde in dit boek zeggen: dit is mij overkomen. Het leven is geen rechte lijn.’

Over pestkoppen:
‘Het doet pijn. Het doet pijn om als vrouw niet op waarde geschat te worden. Om achterna te worden geroepen op straat. Om belaagd te worden. Het doet allemaal pijn en het laat zijn sporen na. De wereld is een gevaarlijke plek voor vrouwen en meisjes. Al die alledaagse vernederingen die wij maar moeten ondergaan. We doen vaak alsof dat geen pijn doet, maar ik denk niet dat dat ons helpt. Soms moeten we zeggen “Stop, dit doet pijn, hou op met me klein te houden”.’

Over haar tactiek in het Witte Huis:
‘Ik wist – binnenkomend als zwarte vrouw, als first lady – dat ik niet te sterk kon overkomen. Dat mensen geïntimideerd zouden zijn, dat het in het verkeerde keelgat zou kunnen schieten. En daar komt mijn groentetuin ineens als iets subversiefs in kijken. Want wat is er onschuldiger dan een tuin? Het was het begin van een conversatie.’

En tot slot haar belangrijkste boodschap:
‘Er wordt ons geleerd ons te verstoppen. We horen enkel succesverhalen. Als we opener kunnen zijn tegen elkaar en échte verhalen kunnen delen, zal dat barrières doorbreken. We moeten het begrip ‘mensheid’ vergroten en dat kunnen we doen door allemaal ons verhaal te vertellen. Vertel het tegen jezelf, je buurman, je collega. Durf kwetsbaar te zijn. Dit gaat niet om Michelle Obama. Dit gaat om ons allemaal.’

Het boek zelf kun je vinden bij De Standaard boekhandel in de Lippenslaan.